Wie een moeilijkere opdracht aanvaardt, verdient daar iets tegenover. Voor politieagenten die naar Brussel komen, bestaat die logica al. Voor leerkrachten blijkbaar niet.

Vlaams minister van Onderwijs Zuhal Demir (N-VA) heeft vorige week verklaard geen heil te zien in een Brusselpremie.

Ondertussen staan onze scholen er alleen voor. Een evaluatie van de VGC wees vorig jaar uit dat het lerarentekort in Brussel dubbel zo groot is als in Antwerpen en Gent. Eén op de tien vacatures in het basis- en secundair onderwijs raakte niet ingevuld. De voorlopige cijfers van het Katholiek Onderwijs tonen dat het tekort dit jaar even groot blijft.

Nog veelzeggender is wat er achter de ingevulde plaatsen schuilgaat. Directies getuigen dat vacatures wel worden opgevuld, maar steeds vaker door zij-instromers en zelfs door mensen zonder diploma. In het schooljaar 2023-2024 had in Vlaanderen drie op de vier leerkrachten een geldig bekwaamheidsbewijs. In Brussel was dat 59 procent, tegenover 72 procent in 2016. Het tekort verdwijnt dus niet, het verschuift naar de kwaliteit van het onderwijs dat Brusselse kinderen krijgen.

In Brussel liggen de meertaligheid en de kansarmoede structureel hoger dan elders. Precies daar waar de onderwijsopdracht het zwaarst weegt, is de omkadering het dunst.

Slechts 15,8 procent van wie in Brussel lesgeeft, woont ook in het gewest. De overgrote meerderheid kiest er met andere woorden voor om te pendelen. Een positie in Vlaanderen, al dan niet dichter bij huis, kan makkelijker zijn. Net daarom is een premie nodig. Het moet een extra argument zijn om toch voor Brussel te kiezen.

Wie een instrument afvoert, draagt de plicht om een geloofwaardig alternatief op tafel te leggen. Verlaag de drempels voor wie vanuit Vlaanderen komt lesgeven. Investeer in ondersteuning en werkbaar werk. En schuif de rekening niet door naar directies die vandaag al moeten kiezen tussen een klas zonder leraar of een leraar zonder diploma.

De N-VA herhaalt graag dat ze Brussel niet loslaat. Deze beslissing zegt iets anders.