Hoop is geen naïviteit, maar een keuze. Een keuze voor een beter leven, ook als het niet vanzelf gaat.

Ik hoor het weer: de echo van de luide roepers. Van mensen die hun stem heffen alsof volume gelijkstaat aan waarheid. Alsof wie roept, vanzelf gelijk krijgt.

In 2023 werd de vergunning voor de grote herinrichting van het Vanderveldesquare en het Albert I-square in Anderlecht afgeleverd. Deze week gingen de werken eindelijk van start. Tussen toen en vandaag lagen talloze gesprekken met de gemeente, met buurtbewoners, met wijkcomités. Constructieve uitwisseling, zoeken naar oplossingen, luisteren en bijsturen. Precies zoals democratie hoort te werken.

Maar er is een grens. Wanneer luide roepers hun stem omzetten in vandalisme, wordt iets wezenlijks overschreden. Dát is niet hoe een democratie hoort te werken. Het is niet alleen respectloos tegenover iedereen die zich inzet om de stad beter te maken, het is ook ronduit gevaarlijk: voor de verkeerssituatie, voor omwonenden, en voor de mensen die elke dag op de werf staan om de plannen uit te voeren. Kritiek mag luid zijn, maar nooit vernietigend.

De belangrijkste verbindingsas tussen het centrum van Anderlecht en de Kuregemwijk was jarenlang dit één van de gevaarlijkste verkeersassen van Brussel. We maken eindelijk werk van de veilige en groene inrichting die deze buurt verdient. Meer bomen, bredere voetpaden, een betere toegang tot het kanaal, vlotter openbaar vervoer en veilige routes voor fietsers en voetgangers: dat is waar we naartoe werken.

En toch horen we vandaag vooral die éne luide roeper. Diezelfde stem die al in de vorige legislatuur elk gesprek onmogelijk wilde maken door het te overschreeuwen. Ze kwamen roepen in de gemeenteraden van Schaarbeek en Anderlecht, tot de democratie haast niet meer aan werken toekwam.

Maar wij weten beter. En jullie ook.

Het is geen geheim dat wij Brussel willen blijven veranderen. En het is geen geheim dat verandering moeite kost. Dat het soms makkelijker lijkt om alles bij het oude te laten, zelfs als het oude niet werkt. Bij het oude blijven voelt comfortabel, tot je merkt dat de wereld rondom je wél verschuift.

De vraag is dus niet of dingen veranderen. De vraag is: grijpen we verandering aan als kans om de stad eerlijker, duurzamer en leefbaarder te maken?

Wie hoopt, weet het antwoord al. Hoop is geen naïviteit, maar een keuze. Een keuze voor een beter leven, ook als het niet vanzelf gaat. Een keuze om te bouwen in plaats van te blokkeren.

Vorige legislatuur ontstond er een indrukwekkende lijst realisaties met onze naam op. Plekken in Brussel die we samen gezonder, veiliger en gezelliger hebben gemaakt. En het project in Anderlecht zal dat lijstje vervoegen, maar zeker niet afsluiten. Want wat we willen doen, is meer. Leefbaar. Gezond. Groener. En vooral: samen.

Toch blijft één vraag hangen: waarom klink angst luider dan hoop?

Omdat hoop stap voor stap werkt, en niet in slogans. Omdat hoop een uitnodiging is, geen strijdkreet.

Maar we kiezen ervoor om die hoop luider te laten klinken. Niet door te roepen, maar door te doen. Door aanwezig te zijn. Door te blijven bouwen aan een Brussel waarin mensen graag leven, ademen, bewegen en elkaar ontmoeten.

Aan alle stille hopers: jullie zijn met velen. Tijd om samen een beetje luider te worden. Niet om anderen te overstemmen, maar om de toekomst aan te kondigen.